Im Radio drahns scho lang am Rad,
für den der’s mog, wird des nia faad!
Für Unsportive, so wia i, haut des net hi!
Mi regt des auf und frog ned wia!
Do siehg i rod, ois wiar a Stier.
Für neamads druck I meine Dam,
Des kunnst mia, so wia i ‚s sog, glaam.
Mia is des wurscht, wer drunten gwinnd,
und den Pokal mid hoam dann nimmt.
A jeda spinnt scho, so ein Schmarrn
Hod’s Deitschlandfahndl auf seim Karrn,
Vom Fussboifieba ganz bekifft
Hofft, dass a weni Glanz eam trifft,
Wenn seine, drunt in Afrika – ned meine -
Nationalmannschaft, a Tor haud eine.
Und überoi plärrn d’ Fuassboiaffn!
I hob mid dene nix zum schaffn.
Mia is des wurscht, mi lass des koid
Wer, wo und wann, an Fuassboi hoit,
wann wer wem extra, oda ned,
am Andan auf seim Sprungglenk stäht.
Und dass da Schiri saudumm pfeifft,
Dass koana des a no begreift!
Ein Experte is dann scho a jeda!
Egal ob bläd oda scho bläda.
Des Hirnschmoiz is scho lang verpufft
Im Kopf is’ , wia im Boi blos Luft.
In diese Leere, mei oh mei !
Kimmt Bier und Schnaps, dann a no nei!
Damit’s a jeda riacha kann:
Dass d’ Fahna flattert uns voran!
I schaug koan Fuassboi ums Varecka,
verkriach mi und dua mi verstecka!
Zum liabn Gott gehts Stossgebet,
mach, dass des Fiaba boid vergäht.
Und lass, und um des bitt i fei,
de Zeit hernach, lang fuassboifrei!